Scootmobiel dagboek – 8

Bruggetje drempel (2 detail)
oude situatie

Hoe vriendelijk de eerste kennismaking ook was, het rijden met een scootmobiel is toch niet echt comfortabel. Het hobbelt eigenlijk altijd, glad is nooit glad. Het fietspad blijkt vol slijtageplekken, die ik nooit eerder had opgemerkt, Om over de stoeptegels op het trottoir maar te zwijgen. Elke oneffenheid trilt door in mijn rug. Binnenkort toch maar eens contact opnemen met de leverancier over de aanvankelijk beloofde extra geveerde scoot.

Maar er is ook mooi nieuws. Een van mijn favoriete wandelroutes, van de avondwandelingetjes die ik een paar jaar geleden nog door het park maakte, liep ‘langs de populieren’. Daarvoor moest ik eerst het bruggetje over met heerlijk uitzicht over de slotgracht rond Fort Lunet IV. Echter, de opgang was zeer oneffen. Ik stuurde een mailtje naar Wijkbureau Zuid, met de poëtische titel: Een kleine stap voor een wandelaar, een grote hobbel voor een scootmobiel. In no time was het opgelost!

Bruggetje drempel (3 N lang)
nieuwe situatie

Bruggetje - Tweede Paasdag



 

Advertenties

Scootmobiel dagboek – 7

Bloesem di 16 april 2,0

Met de scootmobiel gaat er een wereld voor me open op de vierkante kilometer. Omdat ik nog wat aan het uitproberen ben, leg ik soms een route vast met Strava. Eigenlijk meer een hardloop-app. Who cares. De route wordt angstaanjagend nauwkeurig weergegeven. Te zien valt, dat ik op Zevenwouden even een winkel ben ingegaan. Ik had een nieuwe rits in een vest laten zetten – geweldig dat ik dit nu zelf kan afhandelen in plaats van mijn vrouw of kinderen hiermee op te zadelen. Mijn bezoekje aan de Bruna (nieuwe inktcartridge) bleef onopgemerkt. Maar het –vergeefse– bezoekje aan de apotheek op de Oeral is precies terug te zien.

Bij het inundatiekanaal staan de kersenbomen weer schitterend in bloei. Het is nog niet zo eenvoudig daar een geslaagde foto van de maken. In de gele cirkel zijn mijn activiteiten (deels onder het viaduct) bijna op de meter nauwkeurig te volgen. Hieronder het resultaat. Het haalt het natuurlijk niet bij wat je ter plekke kunt zien. Maar toch. Het leuke van fotograferen is daarbij, dat je veel intensiever bij een bepaalde plek stilstaat. De foto is een herinnering aan die ervaring.

Bloesem achter Jolie (8) dX

Bloesem achter Jolie (4) d

#inundatiekanaal #Lunetten #bloesem

 

Big Brother op zijn smalst

LinkedIn

‘Ze weten tegenwoordig alles van je!’ Nou, dat valt gelukkig wel mee. Vanochtend vroeg LinkedIn mij, of ik Hidde Kuiper kende. Domme vraag. Vanaf 1998 waren Hidde en ik zo’n 15 jaar collega’s binnen de vakgroep medische psychologie van Tergooi. En of ik een connectie met collega Kuiper wil maken? Ook dat is een vreemd voorstel. Blijkbaar weet Big Brother niet, dat ik anderhalf jaar geleden voor het laatst gewerkt heb, en dat volledige afkeuring een reële optie is. Ondertussen stuurt Big Sister mij regelmatig aanbiedingen van trapliften en handige inklapbare scootmobiels. Kijk, dat is nog eens een zusje waar je wat aan hebt.

Het ongelijk van Kopland

Toen ik laat op de avond de tv aan had gezet kroop de kat achter mij op de leuning van de bank. Dat was lang geleden. Ik wist wat me te wachten stond. De hond strekte zich uit op het vloerkleed. Even later voelde ik hoe mijn haar en zelfs mijn nek zorgvuldig werden gereinigd. En ik realiseerde mij meer dan ooit, wat er allemaal ook gebeurd was die dag: dit was geluk. Geen herinnering, maar geluk dat zich zacht schurend voltrok.


Het ongelijk van Kopland - compositie

#Kopland #geluk #herinnering

Moeten we dat wel willen?

Ik hoor het het laatste jaar steeds vaker op radio en tv: “dat moeten we niet willen”. Vooral populair in verkiezingstijd. Het sijpelt zelfs door in het alledaagse gesprek: “dat moet je niet willen”. Vreselijk. Nietszeggend.

Het is een manier van redeneren waarbij de argumenten worden overgeslagen. Men lijkt een beroep te doen op een soort autoriteit, en verhult daarbij het eigen standpunt of de eigen keuzes. Om even te schakelen naar de actualiteit: “zonder helm op een scooter door Amsterdam rijden, dat moet je niet willen.” Het probleem is natuurlijk, dat er mensen zijn die dat wel willen. Omdat ze niet op tijd een helm hebben aangeschaft, omdat ze lekker de wind door hun haren willen voelen of omdat ze een helm te veel gedoe vinden. Als je daar iets tegenin wil brengen, zeg dan liever: “zonder helm op een scooter door Amsterdam rijden, dat is levensgevaarlijk!” Of: “Als je  zonder helm op een scooter door Amsterdam rijdt, loop je het risico een fikse boete te krijgen.” Je geeft dan argumenten, neemt een standpunt in en start de discussie.

Maar er is een nog veel belangrijker bezwaar tegen deze modieuze en slordige formulering. ‘Moeten’ en ‘willen’ belichamen twee volstrekt verschillende aspecten van ons handelen. Bij moeten leggen we de motivatie tot een bepaalde daad buiten onszelf: “ik moet dit wel doen” (van de wet, van mijn baas, van mijn ouders). Bij willen leggen we de motivatie in onszelf, maken we contact met een gevoeld verlangen. Dat betekent natuurlijk niet, dat we alles kunnen doen wat we maar willen. We kunnen afzien van de vervulling van een verlangen, omdat het niet praktisch realiseerbaar is, of omdat het andere mensen schaadt. Zoals Elsschot schreef: “tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren, en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren”.

Gedachten zijn vrij. Verlangens ook. “Dat mocht je willen!” Zeker weten.

In Sint-Petersburg praten regeringsleiders vandaag en morgen over een handelsroute langs de Noordpool, zeg maar een Willem Barentszroute van Europa naar Azië en andersom. Door de klimaatverandering smelten de ijskappen en daardoor wordt het mogelijk om bovenin het koude Rusland met enorme vrachtschepen te gaan varen en die route kan een alternatief worden voor de veel langere route via het Suezkanaal. Maar moeten we dat wel willen, dat is de vraag. Ik ga daarover praten met Bernice Notenboom, poolreiziger, klimaatjournalist en misschien kunt u zich nog herinneren dat zij in 2017 topmensen van grote bedrijven meenam naar de Noordpool om ze de klimaatverandering daar met eigen ogen te laten zien.

Jurgen van den Berg – NOS Radio 1 Journaal – 9 april 2019



Scootmobiel dagboek – 6

Een ommetje van niets voor een gewone wandelaar. Een bijzondere ervaring voor mij na twee jaar huisarrest. Al met al ben ik nog geen half uur van huis geweest, maar het voelt als een lange wandeling. Verrassend hoe plezierig het buiten zijn is, ook als je niet zelf loopt. Onvergelijkbaar met autorijden. Bij voorkeur rijd ik op de mooie stukjes in een sloom tempo, nog trager dan een gewone wandelpas. Terwijl deze scoot op het asfalt 15 km per uur haalt. Misschien heb ik dat nodig wanneer ik verder van huis ga. Naar de kievitenakker, naar de landwinkel van Nieuw Slagmaat. Op dit moment is dat toekomstmuziek. Maar dankzij Strava kan ik wel af en toe een wandeling registreren. Het buitengevoel nog even vasthouden.

Scootmobiel dagboek – 6
1,88 km – verstreken tijd 27:54 – beweegtijd 19:14

Scootmobiel dagboek – 5

Lentevoeten (1)

Mijn derde ritje in het park, de laatste dag van maart. Op een scootmobiel zit je stil, dus ik had m’n winterjas aan op deze mooie maar frisse lentedag. Er zijn mensen die daar anders over denken. Die zich overgeven aan het gras en de zon en de lentekriebels voelen trillen in elke snaar.

____

“Straatfotografie is een fotografiegenre waarbij mensen op publieke plaatsen zoals straten, parken en metrostations gefotografeerd worden zonder dat ze zich daar bewust van zijn. Het is een kunstzinnige vorm van candidcamerafotografie die natuurlijke in plaats van geposeerde foto’s oplevert.”

Mocht degene op deze foto hier toch aanstoot aan nemen, laat ff weten, dan verwijder ik het bericht.